Έχει κι ένα επίτευγμα η σημερινή δημοσιογραφία.Δίνοντας λόγο σε αμόρφωτους παρουσιάζει την κοινωνική αμάθεια.
Όσκαρ Ουάιλντ

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

18+1 παρελάσεις 25ης Μαρτίου


                Σήμερα κατέβηκα στο Χαλάνδρι να δω γνωστούς-ές μου που θα συμμετείχαν στην μαθητική παρέλαση. Εν τη θεωρία και εν τη πράξει εγώ, πλέον, δεν συμμετέχω. Κι άλλοτε που συμμετείχα(είναι προαιρετικό)δεν το έκανα με ιδιαίτερη θέρμη γιατί ήμουνα κοντούλης και με βάζανε πάντα τελευταίο. Κι εγώ πάσχιζα να χωθώ όσο πιο μπροστά μπορούσα. Να είμαι δε και παραστάτης όνειρο απατηλό…
                Στο δια ταύτα, είδα πιτσιρικαρία αρκετή. Άλλο, όμως, με προβληματίζει. Γιατί κάνουμε ακόμα παρέλαση; Είναι, λέω, ένα απλό εθιμοτυπικό. Την ουσία τη θυμόμαστε; Κι αν ναι πόσο καλά γνωρίζουμε τα ιστορικώς πεπραγμένα; Γνωρίζουμε τα ιστορικώς καταγεγραμμένα που δεν είναι ιστορικώς αποδεδειγμένα. Κι αν μας δινόταν η ευκαιρία να μάθουμε θα το θέλαμε; Το τελευταίο καιρό ακούω και ψιλοψάχνω αίολες απορίες του τύπου: «Πόσο Έλληνας είσαι;», «Τι είναι Έλληνας;», «Είσαι απόγονος του Σωκράτη;» και γενικότερα ό,τι σχετίζεται με νέα εθνικουπαρξιακά ερωτήματα. Η αλήθεια είναι πως αρχίζω κι απομυθοποιώ κάποιες πάγιες αξίες μου. Δε λέω πως ήμουν και ποτέ φανατικός αλλά πίστευα στο γενικό εθνικό φρόνιμα. Ο φυσικοθεραπευτής μου μου λέει «παπάρια»! Σύμφωνα με αρκετές γνώμες που έχω ακούσει κι έχω συλλέξει, από κάποιους διαβασμένους συγκεντρώνω το εξής: Είμαστε ένα πολυπολιτισμικό κράμα, ένα μείγμα πολλών εθνοτήτων. Δεν υπάρχει γνήσιος απόγονος του Έλληνα Σωκράτη. Από το Βυζάντιο και μετά, συμπεριλαμβανομένης και της εποχής της τουρκοκρατίας, δεν υπάρχει 100% Έλληνας. Κι ερωτώ εγώ που υπάρχει γνήσιος Έλληνας, Ισπανός, Γάλλος, Ιταλός κλπ από τότε που ήρθε η παγκοσμιοποίηση; Ποια είναι η εθνική μας ταυτότητα κι αν έχουμε αξίζει να την υπερασπιστούμε;
Και συλλογίζομαι διότι σιγά-σιγά τραντάζονται αξίες κι ιδανικά που κρατούσαν τον κόσμο συγκροτημένο κι ενωμένο σε χαλεπούς καιρούς. Αμφισβητούμε διαχρονικές αξίες όπως η πίστη σε κάτι ανώτερο-έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα αγνωστικισμού, το έθνος-εθνικό φρόνημα και αγάπη για την καταγωγή σου η οποία αρχίζει και σε προβληματίζει και η οικογένεια που εδώ και μια δεκαετία περνάει αρκετή κρίση σα θεσμός επειδή η κοινωνία εκπηγάζει μια ευρύτερη εσωστρέφεια η αλήθεια είναι.
            Κι επιστρέφω στο νόημα της παρέλασης. Το όλο επιφανειακό σκηνικό με το δήμαρχο(τον εκάστοτε)να καταθέτει ένα στεφάνι σ’ ένα μνημείο και να συγκινείται, η καθιερωμένη στρατιωτική επίδειξη-δήθεν επίδειξη δύναμης κι ασπίδα προστασίας των κρατικών κι εθνικών συμφερόντων, τα πιτσιρίκια που παρελαύνουν, τα περισσότερα δε ξέρουν καν γιατί κι όταν μαθαίνουν από την ιστορία του δημοτικού, του γυμνασίου και του λυκείου φρίττουν με τους κακούς Τούρκους βασιζόμενα στην αμεροληψία και στην αυτούσια παράθεση των ιστορικών δεδομένων, όλα αυτά, λοιπόν, με αφήνουν παγερά αδιάφορο. Όπως προείπα τυγχάνουν, απλά, επιφανειακά επικοινωνιακά τρικ που συντηρούν ένα λανθασμένα στημένο εθνικό φρόνημα. Διαβάζοντας ιστορία, βιβλία που δεν έχουν δημοσιότητα, θα μάθω-ουμε πολλά.
Δε σχηματίζω θεωρίες συνωμοσίες, όμως, προβληματίζομαι έντονα και μπαίνω σε διαδικασία σκέψης κι αμφισβήτησης. «Cogito ergo sum» σε αντιδιαστολή με το «Πίστευε και μη ερεύνα».  Το μόνο που γνωρίζω, παρά ταύτα, είναι πως η Επανάσταση το ’21 δεν έγινε επειδή περνούσαν καλά οι Έλληνες με τους Τούρκους(λόγια δημοφιλούς συγγραφέα ειπωμένα πριν από ένα μήνα). Αυτό το υποθέτω με σιγουριά.-αν υπάρχει κάτι τέτοιο;!     



Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Dum Spiro Spero…

                                                                                   

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη προβλέφθηκε η έκρηξη στο Τσερνομπίλ και αρκετά άλλα. Μεταξύ αυτών προαναγγέλλεται και ο τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος δίχως να έχει γίνει αναφορά πρωτύτερα σε Α’ και Β’. Με το «πέμπτο σάλπισμα» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Μάλιστα η διάρκεια του Πολέμου λέγεται πως θα είναι πέντε μήνες.
Ξέχωρα των προφητειών ειλικρινά πιστεύω πως η τρέχουσα ειδησεογραφική επικαιρότητα προκαλεί ποικίλα συναισθήματα όπως δέος, ταραχή, τρόμο, προβληματισμό και εν γένει ψυχοπλάκωμα. Εύχομαι να προκαλέσει και κινητοποίηση.
Πρωτίστως, τα γεγονότα στην Ιαπωνία ήρθαν να θυμίσουν στον άνθρωπο πως όσα τεχνολογικά θαύματα κι αν κάνει δεν μπορεί να υπερκεράσει τη δύναμη της φύσης. Η φύση σταδιακά θα εκδικείται ολοένα και πιο πολύ την υπεροψία του ανθρώπου και η άσβεστη μεγαλομανία του θα εναλλαχθεί με το αίσθημα της επιβίωσης… Η Γη και η φύση μας καταριέται γιατί ασελγήσαμε εμείς πάνω στον πλανήτη. Παραλάβαμε ένα φυσικό περιβάλλον φιλικό προς εμάς και από μόνοι μας καταφέραμε να το στρέψουμε εναντίον μας.
Το τσουνάμι των δέκα μέτρων έσβησε ακόμα και πόλεις ολόκληρες από το χάρτη της Ιαπωνίας. Στο Σεντάι, στη Μιναμισόμα, στο Νατόρι, στο Μιγιάγκι. Τα βλέμματα, όμως, επικεντρώνονται στους πυρηνικούς αντιδραστήρες και στα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας που απειλούν με κλιμακωτές εκρήξεις. Η απειλή της εξάπλωσης της ραδιενέργειας έχει σε εγρήγορση όλους τους αρμόδιους φορείς. Η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας καθησυχάζει. Ο πανικός είναι το μόνο που δεν χρειάζεται τώρα. Κι αφορμισμένος από αυτό είμαι αναγκασμένος να πω πως ΘΑΥΜΑΖΩ την κυβέρνηση της Ιαπωνίας για την παροιμιώδη ψυχραιμία της στη διαχείριση τέτοιας κρίσης. Οι δικοί μας εδώ ούτε μια οικονομία δε μπορούν να βάλουν στη θέση της. Λαμπρότερο συγκριτικό  παράδειγμα περί πολιτικής ικανότητας και μη δε θα μπορούσε να υπάρχει. Και μη ξεχνάμε πως τούτη την ώρα και με τον σεισμό των εννέα ρίχτερ της Παρασκευής, οι Ιάπωνες ζουν τη δεύτερη βιβλική-ανθρωπιστική καταστροφή της ιστορίας τους μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και την ρίψη της ατομικής βόμβας σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Η σύγκριση, μολαταύτα, κρίνεται αδόκιμη.
Ο κόσμος μας παίζει τη νεκρώσιμη μελωδία του Mozart κάτω από τις ιαχές της καταστροφικής λαίλαπας των γεγονότων. Η θεομηνία στην Ιαπωνία μου γεννά ερωτήματα για το υπαρξιακό μας γίγνεσθαι. Μου προκαλεί, επίσης, απορίες. Μα περισσότερο με τρομάζει. Δε θα μοιρολογήσω, αλλά θα προβληματιστώ.
Υ.Γ. «Έφυγε» ο αιρετικός κι εκκεντρικός Μανόλης Ρασούλης. Ο Mr. για όποιον αρέσω για τους άλλους δε θα μπορέσω! Ο Μεγάλος Κρητικός Συνθέτης, που πολλάκις αντιτάχθηκε στο λεγόμενο «μουσικό καθεστώς» άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη κάτω από αδιευκρίνιστα αίτια. Το μουσικό του έργο αλλά κι η έντονη ιδιοσυγκρασία του τον καθιστούν αναντικατάστατο.
Υ.Γ.2 Ας είναι καλά κι ο Τράγκας με την καθημερινή πρωινή του εκπομπή στο real fm που μας κάνει και γελάμε λίγο και καλημερίζει κάθε Έλληνα απογραφόμενο πολίτη. Υποκλίνομαι στο δημοσιογραφικό του μεγαλείο!    
      

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

Ανακοίνωση

Σχετικά με τη μουσική του blog θα ήθελα να ακούσω σχόλιά σας για το αν σας αρέσει ή αν όχι αν προτιμάται άλλου είδους στυλ κλπ. Μετέπειτα, ίσως κάνουμε και μια μικρή ψηφοφορία πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Και κλείνοντας θα αναφέρω το εξής: Ένα από τα τραγούδια της εν λόγω λίστας ήταν προτίμηση κάποιας-κάποιου(για λόγους ευθιξίας δεν αποκαλύπτω).Κράτησα το λόγο μου και το ανέβασα όσο πιο γρήγορα μπορούσα...Δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς, άλλωστε!

Υ.Γ. -Η επόμενη ταινία που προτείνω είναι η "γαλάζια λίμνη"...κι όσοι κατάλαβαν κατάλαβαν... 

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2011

Χρειαζόμαστε έναν Χέμινγουεϊ για τον 21o αιώνα


Μέσα σ’ αυτόν τον ευρύτερο κλαυθμό και οδυρμό που επικρατεί και τείνει να μας μετατρέψει σε μοιρολάτρες ολκής, τα ΜΜΕ και ειδικότερα τα δελτία ειδήσεων πρέπει να τρίβουν τα χέρια τους. Υπάρχει ψωμάκι βρε αδελφέ! Γεγονότα, ειδήσεις που πρέπει να ενημερωθεί η κοινή γνώμη(με την πινελιά του δημοσιογραφικού σχολίου, βεβαίως). Ο εμφύλιος στη Λιβύη και ο Καντάφι, τα τελευταία νέα γύρω από την οικονομική κρίση στην καταδικασμένη από πολλούς Ελλάδα, η ενέδρα θανάτου κατά τη διάρκεια ληστείας σε δύο νεαρούς αστυνομικούς που συγκλόνισε το Πανελλήνιο και έκανε πάλι συμπαθή την Αστυνομία, η αύξηση της τιμής του πετρελαίου και άλλα πολλά.
Την περασμένη εβδομάδα δύο νέα παιδιά ηλικίας 22 και 23 ετών, προσέξτε τις ηλικίες, ήρθαν να θυμίσουν στο νεοέλληνα πως δεν έχει μόνο δικαιώματα μα και υποχρεώσεις και καθήκοντα. Τι εννοώ; Προσφάτως τους κόπηκε το επίδομα του επικινδύνου ενώ την ίδια ώρα υπάρχει τέτοια έλλειψη εξοπλισμού που οι ίδιοι οι αστυνομικοί της ομάδας «ΔΙ.ΑΣ» αναγκάζονται να αγοράζουν με δικά τους λεφτά τα αλεξίσφαιρα! Κι όμως βγήκαν στους δρόμους και συνέχισαν την δουλειά τους κανονικά. Και με υψηλό το φρόνιμα της ευθύνης της στολής που φορούσαν(ας παραδειγματιστούν και κάποιοι άλλοι που καταχράζονται την εξουσία που τους προσδίδει αυτή καθεαυτή η στολή) κυνήγησαν τους ληστές μέχρις εσχάτων. Και εν προκειμένω τίθενται αρκετά ερωτήματα όπως: Συντονίστηκε από κανέναν η αποστολή καταδίωξης; Τους έδινε κανείς οδηγίες και κατευθύνσεις ή οι δύο νεαροί αστυνομικοί ήταν ολομόναχοι;
            Και οι δημόσιες δαπάνες πάνε στη Eurovision και τα ίδια νούμερα της τηλεόρασης-σχολιαστές που βγαίνουν και καταδικάζουν το συγκεκριμένο δραματικό γεγονός διαμαρτύρονται για τις φετινές χαμηλές προσδοκίες με τους συμμετέχοντες που παρουσιάζει η ΕΡΤ για τον θεσμό! Μα είστε με τα καλά σας ρε πούστ… μου;   
Παρεμπιπτόντως, νόμιζα πως μέχρι πρόσφατα η αστυνομία ήταν το μαύρο πρόβατο της κοινωνίας. Έπρεπε, δηλαδή, να χάσει κάποιος τη ζωή του εν ώρα καθήκοντος για να γίνει πάλι αρεστός και συμπαθής. Οι ίδιοι σχολιαστές της επικαιρότητας που καίγανε το θεσμικό όργανο της αστυνομίας, χθες και προχθές μιλούσαν περί πρωτοφανούς δράματος και εμφανίζονταν εμβρόντητοι και θλιμμένοι για τον αδόκητο χαμό των νεαρών αστυνομικών.Τραγική ειρωνεία!Είθισται όταν την πληρώνει όργανο εξουσίας να είναι κανάς πιτσιρικάς που τον στείλανε βορά στο λάκκο των λεόντων οι εφησυχασμένοι και αραχτοί καρεκλοκένταυροι ανώτεροι του. Στο σκάκι, άλλωστε, υπάρχουν τα πιόνια κι αυτοί που τα κινούν... 
Ωστόσο, το πέπλο της μιζέριας που ντε και καλά θέλουν να μας σερβίρουν αμάσητο οι πάντες δεν πρέπει να περάσει! Η οικονομία πάει κατά διαόλου, η κοινωνία έχει απολέσει κάθε ίχνος αρχών και αξιών, το πολιτικό σκηνικό ίδιο κι απαράλλαχτο, ακόμα και η ψυχαγωγία έχει χάσει το νόημά της εξ αιτίας της απροθυμίας του κόσμου να το ρίξει έξω. Ας χαλαρώσουμε λίγο κι ας δούμε τα πράγματα πιο ψύχραιμα και πιο ήρεμα. Δεν λέω να κοιμηθούμε ούτε όμως και να είμαστε συνεχώς μεμψίμοιροι και μες στην κλάψα. Ρίξτε το λίγο έξω έστω και με μηδενικό προϋπολογισμό. Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ κάποτε είπε «Ο κόσμος είναι ένα όμορφο μέρος για το οποίο αξίζει τον κόπο να παλεύεις…» Λόγια προφητικά και διαχρονικά τα οποία πρέπει να τα έχουμε ως μότο ζωής.